Nieuwsarchief
De geuren en kleuren van Kenia
Terugkijkend op de fantastische reis naar Kenia, probeer ik de warmte van de mensen en het land vast te houden. Ik zag de passie in de ogen van de Keniaanse leerkrachten, wanneer zij over hun werk praatten. Ik zag de schittering in de ogen van de Keniaanse leerkracht, wanneer zij over de talenten van hun leerlingen vertelden.
"Never talk about the things a child is not able to, but talk about the things a child can do very well".
De Keniaanse teacher die ondanks alle beperkingen in staat is om goed onderwijs te geven. Hij die op een zeer enthousiast wijze onderwijs geeft, ondanks het feit dat er slecht meubilair is of zelfs geen meubilair.
Vaak hangt er niets aan de muur, zijn er weinig tot geen materialen en zijn de klassen zeer groot.
Ik heb klassen gezien van 90 kinderen! Deze leerkracht blijft altijd de mogelijkheden zien!
Tijdens onze schoolbezoeken en de gesprekken die we hadden met de headteachers en de leerkrachten, bleek de enorme openheid om over allerlei onderwijszaken te vertellen en te vragen. Ook is er sprake van een onovertreffelijk vermogen nieuwe dingen te willen leren.
Op de dagen van onze workshops op de scholen, gebruikten we tussen de middag de lunch met onze Afrikaanse collega's. Dan kwamen vooral de persoonlijke verhalen los. Ze wilden alles weten over onze aanpak in de klas, maar ook welke problemen in heet Nederlandse onderwijs aan de orde zijn.
De lunch werd verzorgd in de keuken van de scholen en bestond meestal uit pilau, een bord rijst met vaak kippevlees of geitevlees en een soort tomaatachtige saus er doorheen.
De mensen uit Kenia wassen eerst de handen, ze staan in de rij en een persoon giet wat uit een jerrycan over de handen heen. Uiteraard deden wij hier aan mee, hoewel we wel stiekem de antibacteriële gel hanteerden daarna. Vervolgens werd er met de rechterhand gegeten. Het eten met de linkerhand is niet hygiënisch, omdat daar de billen mee afgeveegd worden!
Na afloop van een workshopdag, reden we met een busje, vergezeld door een chauffeur, terug naar ons verblijf.
Vaak maakten teachers die van ver kwamen van de situatie gebruik, door met ons mee te liften. Het komt voor dat leerkrachten soms meer dan twee uren moeten lopen voordat ze op school zijn. De gebieden waar wij met onze groep verbleven, waren de verste zones: Kinango en Gandini. De scholen liggen midden in het achterland voorbij Kwale en de Shimba Hills. De mensen wonen in plaggehuisjes, soms ook stenen huisjes met daken van riet of spaanplaat. De grote afstand van ons verblijf naar de scholen was een cadeautje! We hadden zo de gelegenheid om ontzettend veel van de achterlanden te zien: de mooie natuur, de kleine dorpjes, de dieren. Regelmatig staken apen de weg over en moesten we even wachten tot de weg vrij was. Ook zagen we vele mooie vogels en wilde zwijntjes, de zogenaamde poemba's uit de film " The lion king". Soms zagen we een groep gazelles en als we geluk hadden, kwamen we ook nog sabelantilopes tegen op de weg naar school: hoe mooi kan het leven zijn!
We kijken niet meer met verbazing naar een lekke waterleiding die dan als een fontein het water omhoog spuit. Veel waterleidingen zijn van slechte kwaliteit, ze roesten en gaan stuk. Hun water halen ze bij de dichtst bij zijnde waterput. De vele vrouwen die langs de kant van de zanderige, stoffige wegen lange afstanden lopen met een grote kan water op het hoofd, is dan ook een vertrouwd beeld. Evenals de vele Keniaanse kinderen die 's ochtends de lange weg naar school te voet afleggen allen in het zelfde fraai gekleurde uniform.
Iedere dag kwamen we grote groepen geiten op de weg tegen. De wegen waren slecht, veel kuilen en stenen op het zandpad, waardoor we het gevoel hadden flink door elkaar geschud te worden. Het was het allemaal ontzettend waard! Klagen we nu nog over de slechte wegen in Nederland, die door de vorst beschadigd zijn en niet snel genoeg gemaakt worden? Breng een bezoek aan Kenia en je lacht erom!
En schokbrekers? Nee, die werken niet in Kenia, de klappen moet je zelf opvangen met de rug.
Wanneer je in de richting van Ukunda rijdt, komt de drukte van de omgeving je tegemoet. De omgeving bestaat uit de vele winkeltjes aan de kant van de weg. Stel je hier niet al te veel bij voor: een klein houten of stenen gebouwtje is wat hier de winkel is. Iedere ochtend reden we met de taxi langs een winkeltjes aan de kant van de stoffige weg, om een jerrycan water te gaan kopen voor onze mede- teachers op de scholen. We zijn namelijk op basis van gelijkwaardigheid hier dus wanneer wij drinken, drinken zij ook!
Het straatbeeld in Ukunda bestaat veelal uit auto's en tuctucs. Toyota heeft hier goede zaken gedaan. De mensen groeten elkaar en spreken Swahili of Engels.
Rijdend door de natuur hoor je het geluid van krekels, vogels, apen....en de schreeuw van de neushoornvogel!
De Keniaan als mens:
We hebben geleerd tijdens onze workshops om bij het stellen van vragen te wachten op antwoord. Het duurt even, maar er komt altijd vanzelf een antwoord. De Keniaan neemt de tijd, we moeten het antwoord niet zelf willen invullen. We laten de stiltes vallen en zie...dan komt er wat! De oplossing van een vraag zit in de mens zelf.
De mensen in Kenia kijken positief en vol vertrouwen tegen het leven aan. Ik heb geen enkele Keniaan gesproken die niet vol trots over zijn land sprak: daar kunnen wij nog veel van leren!
Ze vertrouwen op een goede afloop en maken zich niet druk, ze "laten" gebeuren. Ze "zijn". En hebben niet de intentie dingen te beïnvloeden. Het leven komt zowel het komt, met vertrouwen loopt alles goed af.
Kenianen praten met een positief gevoel over hun land. Velen zien Europa als een druk gedeelte van de wereld. Ze hebben geen idee over hoe het leven verloopt bij ons. Dingen als op tijd komen en werken onder stevige tijdsdruk kennen zij niet. Wel voelt de leerkracht de druk van de overheid om de leeropbrengsten te verhogen.
Eén van de belangrijkste dingen die ik gezien heb, is dat alle leerkrachten hetzelfde denken. We werken met hetzelfde doel voor ogen: de ontwikkeling van een kind. Want: "education is the key of life".
Als een kind onderwijs krijgt, heeft hij kans op een betere toekomst. Dit vinden ze heel belangrijk. Resultaten zijn eveneens erg belangrijk. Op elke school hangen de leerresultaten van de kinderen en de schooluitgaven aan bijvoorbeeld leermaterialen openbaar tentoongesteld in de kamer van de headteacher.
Ze zijn trots op hun resultaten en op wat zij doen.
Teachers4Teachers is geen sponsororganisatie. Zij zorgt voor overdracht van kennis en ideeën naar de Keniaanse leerkracht en inspireert en motiveert de leerkrachten daar om er zelf mee aan de slag te gaan.
De teachers zijn erg blij met T4T, omdat zij veel goede dingen doet voor het onderwijs. Onderwijs wordt als heel belangrijk beschouwd.
Wij als de Nederlandse leerkrachten van T4T, werden overal erg hartelijk en gastvrij ontvangen. Deuren worden geopend, gesprekken ontstaan...
Tijdens de afsluitende celebration georganiseerd door T4T, bleek de wederzijdse waardering. Bij de happening waarbij de deelnemende leerkrachten een certificaat ontvangen, werd alles uit de kast getrokken om de samenwerking met de Nederlandse leerkrachten te "vieren". We werden uitgenodigd om te dansen, we werden aangekleed met fraaie Afrikaanse kleden, er was een schitterend dans en percussie- optreden door straatkinderen uit Nairobi. Er werd gezamenlijk gegeten en er werd opgetreden. De groep van Nederlandse leerkrachten zong gezamenlijk het lied " Keep on trying". Het was erg indrukwekkend en ook wel emotioneel om dit zo samen te doen!
Ook voor mij persoonlijk is het verblijf in Kenia erg belangrijk geweest. Ik geloof niet dat ik een ander mens ben geworden, maar heb wel geleerd van en kennis gemaakt met een hele andere manier van denken en benaderen van problemen. Ik heb een bijdrage kunnen leveren aan onderwijsverbetering door de gesprekken die ik had en de activiteiten die we als groep hebben gedaan.
Veel ideeën zijn besproken, op een manier en met een vraagstelling, zodat er heel veel uit de Keniaanse leerkrachten zelf kwam. Zij hebben letterlijk ideeën en materialen in handen gekregen, die ze zelf gaan toepassen en kunnen maken. Er werd veel geprobeerd en in de nagesprekken van de workshops hebben we steeds de vraag gesteld: " Wat kun je nu met dit idee in de onderwijssituatie van je eigen klas en hoe ga je dat aanpakken?" Zij maakten aantekeningen in hun notitieboekje en gingen hier over in gesprek met elkaar. Er werden veel ideeën uitgewerkt en overlegd met elkaar. Het is nu aan hen! Zij moeten het nu gaan afmaken en doorgeven aan hun collega's.
Het moet werken als een olievlek, informatie gaat via deze leerkrachten door naar anderen. Op deze manier hopen we een grote groep leerkrachten te kunnen bereiken. In de scholen waar wij onze workshops gaven, zagen we veel ideeën terug van de bijeenkomsten van het vorige jaar.
Er gebeurt dus echt iets, ze zijn in beweging, maar het kan nog beter!
Terwijl ik nu in het vliegtuig zit, bekruipt mij het gevoel van het willen "vasthouden" van alle bijzondere indrukken en ervaringen.
Ik vond het geweldig, nee fantastisch om hier te mogen zijn!
Ik heb de mensen en het land van Kenia in mijn hart gesloten.
Asanta sana! Oftewel, dankjewel!
Dorine Lunenburg
